برای تو می نویسم

که بودنت بهار و نبودنت خزان سرد است

تویی که تصور حضورت سینه بی رنگ کا غذ م

 را نقش سرخ عشق می زند

از تو و برای تو می نویسم

ای کاش در طلوع چشمهای تو زندگی می کردم

و مثل باران هر روز برایت شعری می سرودم

 آن گاه زمان را در گوشه ای جا می گذاشتم

 و به شوق تواشک می شدم

 و بر صورت مه آلودت می لغزیدم

از تو و برای تو می نویسم

ای کاش باد بودم و همه عصر را درعبور می گذراندم

 تا شاید جاده ای دور هنوز بوی خوش پیراهنت

 را وقتی از آن می گذشتی در خود داشته باشد

که مرهمی باشد برای دلتنگی هایم و

 ای کاش برای دلتنگی هایم پایانی بود 

مثل ماهی زنده  مثل سبزه زیبامثل سمنو شیرین

مثل سنبل خوشبومثل سنبل خوشرنگ و مثل سکه

با ارزش باشید!

با خوبی ها و بدی ها هر آنچه بود برگی دیگر از دفتر روزگار

ورق خورد برگ دیگری از درخت زمان بر زمین  افتاد سال

دیگر گذشت روزهایتان بهاری و بهارتان جاودانه باد!

  نوروز یعنی هیچ زمستانی ماندنی نیست

گر چه بلندترین شبش یلدا باشد!

امیدوارم عید با بوسه هایش

بهار با گلهایش و سال نو با

امید هایش بر همگان مبارک باشد 

در عصرهای انتظار به حوالی بی کسی قدم بگذار!

خیابان غربت را پیدا کن

وارد کوچه پس کوچه های تنهائی شو......!

کلبه غریبی ام را پیدا کن

 کنار بید مجنون خزان زده و کنار مرداب آرزوهایم!

مرا میابی در کلبه را باز کن

به سراغ بغض خیس پنجره برو و حریر غمش را

کنار بزن و آنچه را  نوشتم بخوان

چرا نوشتم برای تو در برگ تنهاییم  نمی دانم!

با  تو بودن قصه شیرینی است

به وسعت تلخی تنهایی  من.......

و داشتن توچون شمعی است تا پروانه شدن من

و من در آغوش دریای بی کسی به انتظار

 ساحل نگاهت می نشینم........

تا وقتی شبنم زلال احساست غم را از وجودم 

  بشویدو مرا آرام کند........ 

عشق من باش

  نه برای این که در این دنیای بزرگ تنها نباشم 

تو باش تا در دنیای بزرگ تنهاییم تنهاترین باشی!

تقدیم به آن که حس بودنش به من شوق زیستن داد کسی که

آفتاب صداقت را به میهمانی گلهای باغ

 می آوردو دستان پر مهرش را برای چیدن ستا ره های مهر

بانی با لا می بردو شعر های خوشی چون

 پرندگان می خواند و از غربت چشمهایش و اشک شوقش می

دانم  که مرا ازدلتنگی روزها  رها

خواهد کرد و به عشق پیوند خواهد زد !!!ا

 اگر باران بودم آنقدر می باریدم تا غبار غم را از دلت

  پاک کنم

 اگراشک بودم مثل باران بهاری به پایت می گریستم

 اگر گل بودم شاخه ای از وجودم را تقدیم تو می کردم

اگر عشق بودم آهنگ دوست داشتن را برایت می نواختم

ولی افسوس که نه بارانم نه اشک نه گل نه عشق

اما من می توانم  گلی از عشق به تو هدیه کنم

چشمهایم ازشوق دیدنت بارانی شودو بگویم با تمام

وجودم دوستت دارم  

والنتاین مبارک 

عشق یعنی لایق مریم شدن

عشق یعنی با خدا همدم شدن

عشق یعنی آرزو یعنی امید

عشق یعنی صبر یعنی انتظار

عشق یعنی غوطه خوردن بین موج

عشق یعنی رد شدن از مرز اوج

دلم برای لحظه ای آرامش  تنگ شده بود و من در جستجوی آرامش بیهوده تقلا می کردم می دانستم آسمان آبی دل را آرام

می کند اما دل من مثل پرندگان مهاجر آنجا بی قرار بود ......

من آرامش را در نگاه مهربان گلبرگی می دیدم که شبنم را بی صبرانه همراهی می کرد اما در نگاه خسته من تاثیری

نداشت.  ............

به دریای پهناور نگاه کردم با این که موجهای خروشان مرا به دنیای بی خیالشان می بردند و لحظاتی با آنها همراه می شدم

اما به زودی به ساحل تنهایی ام فرود  می آمدم  ........

افق هم یاد آور لحظه های تنهایی من بود شاید زیبایی افق مرا لحظاتی به وجد می آورد اما به زودی غروب آن را شاهد  

بودم و باز دلم گرفت........................

باز نگاهم به آسمان افتاد اکنون ستارگان نیز مرا به دنیای خودشان می بردند دنیای با عظمتشان مرا لحظاتی به فکر

فرو می  بردو آرامش غریبی به من می داد اما ......

فراتر از آن به خدا می اندیشیدم او منبع آرامش و عشق بود وقتی در سکوت شب او را ستایش می کردم آرامش غریبی 

وجودم را می گرفت .......

آرامش را می توانستم در توکل بر خدایی بیابم که خالق همه آن چیزهایی بود که می توانست لحظاتی مرا آرام کند........

چه آرامش عظیمی مرا در بر گرفته بود وقتی با خالق هستی  راز و نیاز می کردم .........

او سرچشمه عشق بود و

عشق به او نهایت آرامش 

   در شب یلدا چشم به جهان هستی گشودم

شبی که بلندترین شب

 سال لقب گرفته بود

و من از آن شب به خا طره ها پیوند خوردم

به خاطرات زیادی

که تقدیر نام گرفته بود

با کلمات زیادی آشنا شدم که زیباترین آن

را عشق نامیده بودند

دست تقدیر مرا با افراد زیادی آشنا کرد

که بهترین آنها را

دوست نامیده بودند 

 و اکنون می خواهم درکنار بهترین دوستانم

 از ترانه مهربانی پر شوم

می خواهم با شما خوبان

 شب یلدای دیگری را جشن بگیرم 

یلدا نگاه باران خورده ی نیلوفراست  

 ومن در آخرین روز پاییزی برگی

 دیگراز سرنوشت راورق می زنم

میزنم و از آن می گذرم...........

 گفتی چه نگاه با محبتی داری

 گفتم می خواهم که از دریای محبت نگاهت

 گفتی تو دریای معرفتی

 گفتم من قطره ای از دریای معرفت توهستم

 گفتی وفا از که آموختی

 نگاهت کردم ودر سکوتم تو رااشاره کردم

پر از خواهش ماندن بودم

از پنجره اتاق تو را می دیدم

 که داشتی زمزمه می کردی

جلوتر آمدم صدایت را اکنون به وضوح می شنیدم

طنین صدایت همه جا را پر کرده بودو من

انگار دراین دنیا به اسارت کلام تو گرفتار شده بودم

و در سکوت شب صدایت هنوز می آمد....

دوست دارم من  به خدا قد تموم قصه ها

تو رو قسم به عشقمون

یه شب دیگه پیشم بمون

چرا تو باور نداری   حرف دل عاشقمو

چرا تو تنها میذاری دستای سرد خستمو

بیا که با صدای تو 

مهر سکوتو میشکنم

هزار هزار شعر و غزل نخونده فریاد می زنم

دوست دارم من  به خدا قد تموم قصه ها

تو رو قسم به عشقمون

یه شب دیگه پیشم بمون

و من تو را

 به اندازه تمام قصه ها باور داشتم